|
|
|
|
|
|
 | HÄNDEL Süße Stille sanfte Quelle: Neun deutsche Arien |
| | Dziewięć arii niemieckich napisanych przez Händla do tekstu B.H. Brockesa to jeden z mniej znanych i rzadziej wykonywanych utworów barokowego mistrza, w popularności ustępujący miejsca jego wspaniałym operom, oratoriom i odom. Warto jednak poznać tę muzykę, bo w odróżnieniu od większości dzieł wokalnych wielkiego Saksończyka - zazwyczaj dramatycznych i pełnych rozmachu - ukazuje ona Händla-liryka, twórcę intymnych miniatur o delikatnej i pełnej wdzięku fakturze. W dodatku udział w nagraniu Nurii Rial gwarantuje jego wysoki poziom - to artystka idealnie wręcz predestynowana do takiego właśnie repertuaru. Talent katalońskiej śpiewaczki znamy już ze spektakularnych przedsięwzięć muzycznych firmowanych nazwiskami takich osobowości, jak Christina Pluhar, René Jacobs czy Paul Goodwin. Dziś Rial uznawana jest za jedną z najlepszych sopranistek w tym nurcie wykonawstwa. Dysponuje pięknym, delikatnym głosem o aksamitnej barwie oraz znakomitym warsztatem wokalnym. Już pierwsza fraza otwierającej płytę arii Künft'ger Zeiten eitler Kummer, rozlewająca się z iście anielskim wdziękiem, nie pozostawia wątpliwości, że słuchamy oto artystki wyjątkowej, zdolnej zachwycać i wzruszać.
W całym zbiorze dominuje atmosfera zadumy, wyciszenia - to szeroko prowadzone kantylenowe melodie przeznaczone dla sopranu oraz kontrapunktującego instrumentu solowego. Choć każda z arii ma budowę repryzową, Händel zrezygnował w nich z ostrego kontrastowania poszczególnych odcinków, dzięki czemu nie zakłócił, a jedynie delikatnie urozmaicił zawarty w utworach refleksyjny nastrój. Nuria Rial z każdej arii potrafi uczynić klejnot, dyskretnie połyskujący finezyjnymi ornamentami, prowadzi nasze myśli w rejony "słodkiej ciszy", "łagodnego źródła" albo "słodko pachnących kwiatów". Wspierają ją w tym z powodzeniem muzycy z Austrian Baroque Company, którzy umieją oryginalnie kształtować kolorystykę poszczególnych ogniw zbioru - w pięciu dialog z solistką podejmują skrzypce (Riccardo Minasi), dwa razy - obój (Paolo Grazzi) i flet prosty (Michael Oman). Warto zwrócić uwagę na bogactwo brzmienia grupy continuo, której skład dobierano precyzyjnie do charakteru każdego ogniwa cyklu.
Händel nigdy nie zabiegał o wydanie drukiem swych arii i należy przypuszczać, że były one przeznaczone do prywatnego muzykowania - często tak spędzano wolny czas w rezydencjach melomanów w czasach baroku. Chętnie słuchano także utworów pisanych na znacznie bardziej rozbudowane składy, dostosowywanych następnie do potrzeb i możliwości wykonawczych konkretnego grona. Tym tropem podążył Michael Oman, opracowując na kameralny skład Muzykę królewskich ogni sztucznych, cieszącą się wyjątkową popularnością w połowie XVIII wieku w Anglii (wystarczy choćby liczba sprzedanych egzemplarzy nut). Setka instrumentów wykorzystana w prawykonaniu dzieła Händla została tu zredukowana do dziewięciu, w pojedynczej obsadzie. W ten sposób Suita straciła oczywiście wiele ze swego splendoru, lecz dzięki brawurowej grze Austrian Baroque Company zachowała dużo z błyskotliwego i efektownego charakteru. Ot, taka kontrowersyjna, ale sympatyczna ciekawostka uzupełniająca płytę.
HÄNDEL
Süße Stille sanfte Quelle: Neun deutsche Arien HWV 202-210, Music for the Royal Fireworks HWV 351
Nuria Rial sopran, Austrian Baroque Company, dyr. Michael Oman
Deutsche Harmonia Mundi 88697483932 (2009)
| | | WITOLD PAPROCKI | |
|
|
|
