Muzyka wsp蟪czesna
Relacje
Opera
Historia
P硑ty
Archiwum Artyku硑 Ksią縦i P硑ty Autorzy Koncerty Prenumerata Reklamy i Og硂szenia Forum Kontakt
P硑ty  Skarbiec

O ileż mniej wiedzielibyśmy o romantycznej operze, gdyby nie Opera Rara - mała firma fonograficzna z Londynu, kt贸ra w minionym roku obchodziła czterdziestolecie działalności. Wydane z okazji jubileuszu dwa albumy nie tylko ukazują spektrum jej zainteresowań, dowodzą też talent贸w śpiewak贸w, kt贸rzy w ciągu tych lat z nią wsp贸łpracowali.

"Towarzystwo powstało w 1970 roku i początkowo zajmowało się jedynie przygotowywaniem wykonań zapomnianych dzieł włoskiego bel canta - m贸wi obecny dyrektor firmy, Stephen Revell. - Działo się to przeważnie na festiwalu w Camden, dzielnicy Londynu, i łączyło się zazwyczaj z transmisją przez Radio BBC. Z czasem na rynku zaczęły pojawiać się ich nielegalne nagrania. Założyciele firmy, Don White i Patric Schmid, postanowili walczyć z piratami ich własną bronią i tak Opera Rara stała się firmą fonograficzną. Do dziś jednak niemal każde nasze nagranie połączone jest z wykonaniem dzieła na koncercie, po sesjach w studiu albo przed nimi. W wyjątkowych wypadkach nagrywamy na żywo".
Don White był wybitnym specjalistą od promocji i reklamy, dyrektorem w jednym z wielkich londyńskich przedsiębiorstw. Miał dwie muzyczne pasje: włoskie bel canto i operetki
Offenbacha. Opera Rara nie powstałaby jednak, gdyby nie osiadły w Londynie Amerykanin, Patric Schmid, znawca włoskiej opery i utalentowany korepetytor śpiewak贸w. Całe przedsięwzięcie od początku miało bardzo ambitny charakter. Stephen Revell wspomina: "Zatrudnili muzykologa Roberta Robertsa, specjalizującego się we włoskim repertuarze początku XIX wieku. Wiele oper bel canta ma rozmaite wersje, bo kompozytorzy przy okazji kolejnych wystawień dopisywali arie i ansamble. Opery, kt贸re przez lata spoczywały na bibliotecznych p贸łkach i nikt ich nie wykonywał, a jest to specjalność naszej firmy, wymagają na og贸ł wnikliwej pracy edytorskiej. Patric i Don w poszukiwaniu materiał贸w źr贸dłowych odwiedzali biblioteki w całej Europie, kupowali partytury, nawet rękopisy, a z tych niedostępnych zamawiali kopie. Zgromadzili ogromny zbi贸r, z kt贸rego korzystamy przygotowując nagrania. Ta biblioteka to nasz największy majątek. Nad przygotowaniem partytur pracuje kilkuosobowy zesp贸ł muzykolog贸w, ich opracowania ukazują się nakładem tak znanych oficyn, jak Ricordi".
Początkowo Opera Rara działała w domu Dona White'a w Hailborn and Easlington. Po jego śmierci w 1995 roku przeniosła się do siedziby przy Curtain Road pod numerem 134, na londyńskim East End. Z czasem zyskała stabilność finansową i zaczęła realizować coraz więcej projekt贸w, zachowała jednak kameralny, niemal rodzinny charakter. Zatrudnia trzech pracownik贸w na pełnych etatach i jednego na p贸ł etatu.
Revell objął kierownictwo przed trzynastu laty. "Przedtem firma działała nieco ad hoc, realizowano projekt, kiedy udało się zdobyć pieniądze. Na pierwsze nagranie, operę Donizettiego Ugo conte di Parigi, zebrano środki dzięki subskrypcji, a potencjalni słuchacze przesyłali pieniądze zanim jeszcze nagrano płytę. Potem działalność firmy wsparł Peter Moorse, kt贸ry interesował się podobnym repertuarem, zwłaszcza dziełami Rossiniego. Jego fundacja od ponad trzydziestu lat pomaga w przygotowaniu naszych nagrań. W ostatnich dwunastu latach zacieśniliśmy wsp贸łpracę, dzięki czemu możemy publikować od trzech do pięciu tytuł贸w w roku. Przedtem - mniej więcej jeden rocznie".
Katalog wytw贸rni obejmuje dziś prawie sto tytuł贸w. Są wśr贸d nich zar贸wno nagrania całych oper i operetek, jak fragmenty dzieł, także pieśni i muzyka salonowa. Wydana z okazji rocznicy założenia firmy antologia
Celebrating 40 Years. Then and Now zawiera dwanaście arii i duet贸w z dzieł kompozytor贸w, do kt贸rych tw贸rczości Opera Rara sięga najczęściej: Donizettiego, Rossiniego, Mercadantego, Meyerbeera, Paciniego i Offenbacha. Wszystkie pochodzą z nagrań całych oper. Album dokumentuje historię firmy: od pierwszego nagrania z 1977 roku (wspomniany Ugo conte di Parigi) do wydanej w roku 2010 operetki Vert-Vert Offenbacha. Uwagę zwraca wysoki, wyr贸wnany poziom wokalny nagrań - londyńska firma słynie z pieczołowitości, z jaką przygotowuje każde nagranie. Zawsze zapraszała do wsp贸łpracy znakomitych śpiewak贸w, często lekceważonych przez wielkie wytw贸rnie płytowe, jak Nelly Miricioiu, charyzmatyczna brytyjska sopranistka rumuńskiego pochodzenia, albo amerykański tenor Bruce Ford.
Do najpiękniejszych fragment贸w antologii należy aria z opery Margherita d'Anjou Meyerbeera w wykonaniu Francuzki Annick Massis, śpiewaczki o zniewalającym głosie i znakomitym wyczuciu stylu. Przypomniane na płycie dwie mezzosopranistki, Della Jones i jej następczyni Jennifer Larmore, dają popis wokalnej brawury, nie zatracając urody brzmienia. Nowa gwiazda wytw贸rni, Carmen Giannattasio, przedstawiona w arii z najnowszego nagrania wytw贸rni, Ermione Rossiniego, nie dor贸wnuje może tym śpiewaczkom, ale na tle mizerii wielu dzisiejszych produkcji wokalnych (także w nagraniach renomowanych wytw贸rni) wypada całkiem nieźle: jej gęsty, ciemny sopran znakomicie pasuje do dramatycznej partii tytułowej.
"Nie można wykonywać oper włoskiego bel canta, jeśli nie ma się odpowiednich śpiewak贸w - podkreśla Stephen Revell. - Mieliśmy wielkie szczęście, że Nelly Miricioiu oraz tenorzy William Matteuzzi i Bruce Ford wsp贸łpracowali z nami w najlepszych latach swej kariery. Wciąż uważnie obserwujemy rynek operowy, mamy kontakty z wieloma menadżerami, jak Peter Katona z Covent Garden i Robert Haitink, bierzemy udział w przesłuchaniach młodych śpiewak贸w. To, że działamy w Londynie, jednym z największych ośrodk贸w muzycznych na świecie, oczywiście pomaga - tu przyjeżdżają śpiewacy z całego świata. Staramy się też wspierać kariery młodych artyst贸w, kt贸rzy mają predyspozycje by wykonywać bel canto - czasem nie mają wielkiego doświadczenia i trzeba ich odpowiednio przygotować".
Dwadzieścia lat temu jedną z takich śpiewaczek była Ren茅e Fleming, kt贸ra przyjechała do Anglii, by wystąpić na festiwalu w Glyndebourne w roli Hrabiny w Weselu Figara Mozarta. Wiedziała, że Patric Schmid może jej pom贸c w przygotowaniu partii. Ich spotkanie zaowocowało nagraniem opery Donizettiego Rosmonda d'Inghilterra, w kt贸rym Fleming wystąpiła u boku Nelly Miricioiu. Było to pierwsze nagranie operowe amerykańskiej śpiewaczki i dziś jest ozdobą katalogu Opera Rara. Z okazji rocznicy ukazało się na rynku w skr贸conej, jednopłytowej wersji, a nadal dostępne jest oczywiście pełne, dwupłytowe nagranie. "Pr贸bowaliśmy naturalnie pozyskać Fleming do dalszej wsp贸łpracy, ale okazało się to niemożliwe. Dziś jest supergwiazdą i choć
- podobnie jak Juan Diego Florez - jest członkiem honorowym naszego Towarzystwa, trudno jej znaleźć czas na przygotowanie czegoś wyłącznie dla nas. Planowaliśmy nagranie Pirata Belliniego, ale nie udało się. Nie tracimy jednak nadziei."
W nagraniu Pirata wzięli ostatecznie udział Carmen Giannattasio i tenor Jose Bros, dziś czołowi śpiewacy wytw贸rni. Album ukaże się na rynku jesienią, przedtem Opera Rara wyda jeszcze dwie opery Donizettiego, będzie to Linda di Chamounix oraz Maria di Rohan. W tej ostatniej, zarejestrowanej pod koniec 2009 roku i przy tej okazji przedstawionej na koncercie w Royal Festival Hall, w rolach gł贸wnych wystąpili Jose Bros, Christopher Purves i wspaniała Krassimira Stoyanova, kt贸ra - miejmy nadzieję - będzie regularnie nagrywać dla londyńskiej wytw贸rni. Śpiewakom towarzyszyła Orkiestra Wieku Oświecenia, grająca na instrumentach historycznych. "Kilka lat temu na jednym z koncert贸w BBC Proms w Londynie Simon Rattle wykonał z tą orkiestrą Złoto Renu Wagnera - wspomina Stephen Revell. - Pomyślałem wtedy, czy nie warto zatrudnić jej do naszych nagrań. Patric Schmid ostrożnie podszedł do tego pomysłu. Postawił warunek: odpowiednie dzieło. Wybrał dwie opery tragiczne Donizettiego: Imelda de Lambertazzi i Maria di Rohan. Ich styl nie jest tak ozdobny, kwiecisty jak innych oper bel canta, muzyka ma bardzo dramatyczny charakter. Donizetti wypracowywał w tych utworach nowe brzmienie. Nagranie Imeldy de Lambertazzi spotkało się z doskonałym przyjęciem krytyki, Maria di Rohan ukaże się na rynku wiosną 2011 roku".
Dodajmy, że w kolejce czeka już kolejna opera, Aureliano in Palmira Rossiniego, nagrana w październiku 2010 roku.
BARTOSZ KAMIŃSKI

ROK LV • NR 1 • 9 STYCZNIA 2011

Mysz w Ruchu


ROK LV • NR 1 • 9 STYCZNIA 2011


2013r - Terminarz nadsy砤nia materia丑w


Biblioteka narodowa
Oficjalna witryna banku PKO BP

  Wstecz  Do g髍y  Napisz do nas  DrukujSkomentuj

© 2006-2009 Biblioteka Narodowa