Muzyka wsp蟪czesna
Relacje
Opera
Historia
P硑ty
Archiwum Artyku硑 Ksią縦i P硑ty Autorzy Koncerty Prenumerata Reklamy i Og硂szenia Forum Kontakt
P硑ty  VIVALDI Concerti per il flauto traversier

Płyta z koncertami fletowymi Antonia Vivaldiego jest trzecią zarejestrowaną w czasie kilkuletniej wsp贸łpracy poznańskiej orkiestry z Alexisem Kossenko. To jednocześnie trzecie nagranie zespołu z muzyką weneckiego mistrza. Po obsypanej nagrodami płycie La Stravaganza, zrealizowanej z Rachel Podger, i nieco słabszych Czterech porach roku z Danem Laurinem, muzycy sięgnęli po dziesięć koncert贸w Vivaldiego na traverso (mają już w dorobku dwa krążki z utworami Carla Phillipa Emanuela Bacha).
Tę antologię można potraktować jako przegląd osiągnięć wielkiego wenecjanina w odniesieniu do fletu poprzecznego. W tych koncertach skupiają się też najbardziej charakterystyczne cechy jego stylu. Jest tu więc miejsce na piękne kantyleny i brawurowe figuracje, subtelną harmonię i kolorystykę, wreszcie na muzyczny dialog z szerokim wykorzystaniem popisu wirtuozowskiego.
Kossenko i zesp贸ł, kt贸remu przewodzą Ewa i Aureliusz Golińscy, przedstawia nader efektowne interpretacje. Bardzo odpowiada mi estetyka, jaką wsp贸lnie przyjmują (podobna towarzyszyła koncertom Bacha): energiczna, z dużą dozą ekspresji, wyraźnie eksponująca element rytmiczny, skontrastowana w wyrazie. Są to interpretacje żywe, niekiedy wręcz żywiołowe, często intrygujące nagłą zmianą afektu, artykulacji, akcentu, r贸żnorodnością dynamiki i tempa. Dzięki takiemu ujęciu stworzony przez Vivaldiego model trzyczęściowego koncertu nie nuży monotonią, powtarzalnością formy. Wręcz przeciwnie - pozwala uczynić z tych kilkuminutowych zaledwie utwor贸w atrakcyjne w wielu płaszczyznach i silnie eksponujące wewnętrzną dramaturgię miniaturowe dziełka.
Podczas nagrania Alexis Kossenko korzystał aż z sześciu r贸żnych instrument贸w, co pokazuje nie tyle jego pasję kolekcjonera flet贸w, co przede wszystkim wyczulenie na kolorystykę brzmienia i jej staranne dopasowanie do specyfiki danego utworu.
Poza brawurową techniką właśnie jakość dźwięku zasługuje w jego grze na szczeg贸lne uznanie. Najpełniej można się nią delektować w odcinkach kantylenowych, prowadzonych z dużą wrażliwością, bez popadania w ckliwość, z bogatą, ze smakiem dobieraną ornamentyką. Artysta potrafi też znakomicie dopasować się do brzmienia orkiestry, niekiedy wręcz wtopić w graną unisono ze skrzypcami melodię.
Chwaląc kolorystykę partii solowej nie spos贸b pominąć zasług zespołu. W niewielkim, 12-osobowym składzie, instrumentaliści uzyskują dużą zmienność barw, potrafią poprowadzić muzykę w tonie ulotnym, niemal efemerycznym, by za chwilę zaskoczyć zupełnie innym brzmieniem, dopasowanym do ducha zadzierzystej, tanecznej zabawy. Świetnie wypada sekcja continuo, w kt贸rej co pewnien czas pierwszoplanową rolę przejmuje jeden z tworzących ją instrument贸w (teorba, klawesyn, wiolonczela, kontrabas, fagot).
Płytę oceniam bardzo wysoko. Oby nagrania Arte dei Suonatori spotkać można było na krążkach renomowanych wytw贸rni jak najczęściej.

VIVALDI
Concerti per il flauto traversier (RV 427, 429, 430, 432, 434, 435, 436, 438, 440; RV 428 - fragm.)
Alexis Kossenko flet, Arte dei Suonatori
Alpha 174 (2010)
WITOLD PAPROCKI

ROK LV • NR 1 • 9 STYCZNIA 2011

Mysz w Ruchu


ROK LV • NR 1 • 9 STYCZNIA 2011


2013r - Terminarz nadsy砤nia materia丑w


Biblioteka narodowa
Oficjalna witryna banku PKO BP

  Wstecz  Do g髍y  Napisz do nas  DrukujSkomentuj

© 2006-2009 Biblioteka Narodowa