Muzyka wsp蟪czesna
Relacje
Opera
Historia
P硑ty
Archiwum Artyku硑 Ksią縦i P硑ty Autorzy Koncerty Prenumerata Reklamy i Og硂szenia Forum Kontakt
P硑ty  Bacewicz

Płyta z muzyką Grażyny Bacewicz i Krzysztofa Meyera zawiera nagrania dokonane przez Romana Lasockiego w latach 1986 i 1988. W książeczce artysta pisze o swym osobistym stosunku do tych kompozycji, co tylko w pewnym stopniu rekompensuje brak om贸wienia utwor贸w.
IV Sonata Grażyny Bacewicz powstała w roku 1949. Lasocki wykonywał ją wielokrotnie, a na kształt interpretacji duży wpływ miała wsp贸łpraca z bratem kompozytorki, pianistą Kiejstutem Bacewiczem: "On też zainspirował mnie do przedstawienia wyraźnego planu architektonicznego tego klasycznie zbudowanego dzieła, ale i do nasycenia go bardzo dużą ilością emocji" - czytamy w komentarzu. Dzięki temu w muzyce o klasycznej budowie w spos贸b sp贸jny zestawione zostały części i fragmenty o dość zr贸żnicowanym charakterze: energiczny, witalistyczny temat części pierwszej, romantycznie brzmiące zestawienie mocnych fortepianowych arpeggi贸w i "barkaroli" w części drugiej, beztroska, "paryska" muzyka w Scherzu, poważny nastr贸j przeplatany skocznymi fragmentami w części końcowej.
Za największą atrakcję płyty uważam VII Koncert skrzypcowy Grażyny Bacewicz z roku 1965, utw贸r piękny, wirtuozowski, w kt贸rym instrument solowy zdecydowanie dominuje i określa treść muzycznej akcji, niemniej partie orkiestry też są bardzo powabne. Roman Lasocki wydobywa wiele z urok贸w Koncertu: r贸żnicuje artykulację i wibrato, zachwyca elastycznością rubata w kadencji pierwszej części, a także kantyleną, liryzmem oraz glissandami-tremolami i wibrującymi glissandami w drugiej i trzeciej części.
Zdaniem skrzypka "[partytura] jest tak dalece nasycona barwami i tyle w niej oryginalnych pomysł贸w w zakresie instrumentacji, że wykonawca powinien unikać jakichkolwiek przerysowań i 扭nadinterpretacji钮 muzycznego tekstu". To pewnie prawda, jednak w wielu miejscach przydałoby się więcej dbałości o szczeg贸ły, na przykład czasem r贸żnice między piano pianissimo a forte są niewielkie, a crescend prawie nie ma.
Orkiestra przygotowała i wykonała utw贸r bardzo starannie, dbając o wydobycie subtelności i pomysł贸w w zakresie instrumentacji i formy: słychać finezje zestawień harfy, wibrafonu, ksylofonu, celesty, subtelnej perkusji, flet贸w, waltorni con sordino, flażolet贸w, słychać precyzję podążających za solistą smyczk贸w, podkreślone są niekt贸re instrumentalne interwencje (nagłe glissando harfy kończące kadencję w pierwszej części, glissandowe pomruki kontrabas贸w w części trzeciej). Dyrygujący WOSPRiT Karol Stryja nadaje muzyce żywy, urozmaicony przebieg - to duża przyjemność dla słuchacza i wielka przysługa pamięci kompozytorki.
Dwuczęściowy I Koncert skrzypcowy (1964-65) jest dziełem 22-letniego zaledwie Meyera, kompozytora bardzo już wtedy sprawnego - trudno byłoby w nowszej muzyce polskiej znaleźć kogoś, kto w tym wieku miał już w dorobku r贸wnie solidne warsztatowo utwory. Młody tw贸rca bardzo dobrze panuje nad formą. Konstrukcja jego Koncertu budzi uznanie, podobnie jak niekt贸re miejsca, choćby początek drugiej części, gdzie niskie smyczki oscylują blisko G, tworząc swoiste "tarcie" - na jego tle flet gra melodię o wąskim ambitusie, dołączają wysokie smyczki z podobną oscylacją i solowe skrzypce nawiązują z fletem dialog. Niestety ekspresja g贸ruje niekiedy nad inwencją i oryginalnością, na przykład zwielokrotnione oktawowo dobitne rytmy lub stopniowo poszerzane klastery z początku pierwszej części (efekty powtarzane także w innych miejscach) jako mocny środek wyrazu są niezbyt wyrafinowane i niweczą zamierzone wrażenie.
Partia skrzypiec jest emocjonalnie intensywna, co w grze Lasockiego słychać: wiele tu silnie dysonansowych, wzmagających napięcia wsp贸łbrzmień, a jednak brakuje czegoś przykuwającego uwagę. Dłuższe partie solisty są tu - niestety - dość nijakie i pozbawione finezji.


Bacewicz
IV Sonata na skrzypce i fortepian, VII Koncert skrzypcowy
Meyer
I Koncert skrzypcowy op. 12
Roman Lasocki skrzypce, Urszula Bożek-Musialska fortepian, Wielka Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia i Telewizji, dyr. Karol Stryja
Muza PNCD 1298 (2010)
KRZYSZTOF KWIATKOWSKI

ROK LV • NR 8 • 17 KWIETNIA 2011

Mysz w Ruchu


ROK LV • NR 8 • 17 KWIETNIA 2011


2013r - Terminarz nadsy砤nia materia丑w


Biblioteka narodowa
Oficjalna witryna banku PKO BP

  Wstecz  Do g髍y  Napisz do nas  DrukujSkomentuj

© 2006-2009 Biblioteka Narodowa