Muzyka wsp蟪czesna
Relacje
Opera
Historia
P硑ty
Archiwum Artyku硑 Ksią縦i P硑ty Autorzy Koncerty Prenumerata Reklamy i Og硂szenia Forum Kontakt
P硑ty  VAN DER AA Up-Close

Up-Close Michela van der Aa, napisany dla Sol Gabetty koncert na wiolonczelę, orkiestrę smyczkową, elektronikę i projekcję wideo, powstał na zam贸wienie European Concert Hall Organisation, przedstawiony zaś został w marcu na europejskim tourn茅e z udziałem Amsterdam Sinfonietty. Nagranie trwającej niecałe p贸ł godziny wideo-opery zarejestrowała Disquiet, wytw贸rnia należąca do kompozytora.
Działania wykonawc贸w, podobnie jak w kilku poprzednich utworach holenderskiego tw贸rcy, łączą się tutaj z tym, co oglądamy na ekranie umieszczonym obok nich na scenie. Muzyce towarzyszy film z jedną postacią - starszą kobietą (aktorka Vakil Eelman), kt贸ra stawia znaki na papierze, chodzi po lesie, zbiera przyczepione do gałęzi strzępy folii, wchodzi do zaniedbanego domu bez szyb (ale za to z zaciemnionymi oknami), wkłada kawałki folii do słoik贸w, wsuwa deseczkę nabitą małymi śrubkami (zapewne tworzą one pewien kod do odczytania) do osobliwej aparatury, co daje w rezultacie dźwięk-sygnał dla orkiestry... Ubrana w lekką sukienkę Sol Gabetta kilkakrotnie odkłada wiolonczelę, by wykonać działania podobne do tego, co robi Eelman, choć nigdy nie nawiązuje kontaktu z aktorką, ich działania wydają się raczej niedokładnym wzajemnym odbiciem. Pod koniec filmu obie trzymają identyczne, staromodne lampy
- Eelman w lesie, wiolonczelistka na estradzie, zaś orkiestra (grająca bez dyrygenta) wstaje, co wzmacnia dramatyczny wyraz muzyki.
Znaczenie całego koncertu-spektaklu poddaje się najrozmaitszym interpretacjom: samotność, ciężar wspomnień, rytuały ludzkich zachowań, niemożliwość kontaktu (choć dochodzi do "przenikania" między sceną a ekranem)
- te określenia nasuwają się jako pierwsze, choć niewiele chyba wyjaśniają i widz-słuchacz pozostaje z tajemniczym przesłaniem.
Interakcji, "odbić" między solistką, orkiestrą, filmem i warstwą elektroniczną jest tu wiele, a zachodzą one także na poziomie dźwiękowym. Brzmienia elektroniczne niekiedy pozostają w bliskiej relacji z grą zespołu, innym razem bardziej z tym, co dzieje się na ekranie (Eelman za pomocą wspomnianego urządzenia jakby steruje elektroniką).
Holenderski kompozytor niewątpliwie potrafi łączyć te wszystkie r贸żnorodne
elementy tak, że powstaje z nich sugestywna wizualno-brzmieniowa całość. Nie stroni od mocno przetworzonych element贸w zaczerpniętych z muzyki popularnej, niemniej jego podejście jest bardziej technologiczne i "montażowe" niż choćby u Loiusa Andriessena (kt贸ry był jednym z jego nauczycieli kompozycji).
Duże wrażenie robi gra Sol Gabetty: jej wystudiowane i starannie wyprofilowane, a zarazem mocne i zdecydowane dźwiękowe gesty, intensywność wyrazu, bezbłędna intonacja, sugestywne oddanie w muzyce niepokoju podobnego temu, jaki emanuje z zachowań aktorki na ekranie. Początkowy monolog wiolonczeli wyrazem przypomina nieco początek Koncertu Lutosławskiego, choć to - oczywiście - całkiem inna muzyka. Jest efektowna i dość przystępna, nic dziwnego zatem, że koncertowe wykonania Up-Close cieszyły się niemałym powodzeniem.


VAN DER AA
Up-Close
Sol Gabetta wiolonczela, Amsterdam Sinfonietta
Disquiet DQM 04 (DVD, 2011)
KRZYSZTOF KWIATKOWSKI

ROK LVI • NR 1 • 8 STYCZNIA 2012

Mysz w Ruchu


ROK LVI • NR 1 • 8 STYCZNIA 2012


2013r - Terminarz nadsy砤nia materia丑w


Biblioteka narodowa
Oficjalna witryna banku PKO BP

  Wstecz  Do g髍y  Napisz do nas  DrukujSkomentuj

© 2006-2009 Biblioteka Narodowa