Muzyka wsp蟪czesna
Relacje
Opera
Historia
P硑ty
Archiwum Artyku硑 Ksią縦i P硑ty Autorzy Koncerty Prenumerata Reklamy i Og硂szenia Forum Kontakt
P硑ty  AMBROSINI

Nagrane tu w większości po raz pierwszy niemal wszystkie utwory fortepianowe Claudia Ambrosiniego dobrze ukazują fantasmagoryczny, wirtuozowski i sugestywny styl weneckiego kompozytora. Aldo Orvieto jest ich brawurowym wykonawcą, on też dokonał prawykonań większości kompozycji zebranych w tym albumie (zatytułowanym The Piano Species).
Fortepianowe utwory Ambrosiniego mają dobrze przemyślaną konstrukcję, mimo że powstawały w fizycznym kontakcie z instrumentem, często jako wynik improwizacji. Wyr贸żniają je sugestywne brzmieniowo i nieraz gwałtowne gesty. Słychać w nich diatoniczne i chromatyczne klastery, glissanda (czasem wykonywane w rękawiczkach), glissanda klasterowe, działania bezpośrednio na strunach, a także charakterystyczne techniki, jak choćby ta określana przez kompozytora mianem "gondoli" (wydobywanie dźwięk贸w na przemian płaską dłonią i wyprostowanymi palcami). Gesty te są powtarzane, modyfikowane, łączone w organiczne formy - dla Ambrosiniego tworzenie jest niczym "uwalnianie lawy i nadawanie jej kształtu".
Rondo di forza (1981) to utw贸r o charakterze toccaty, ułożony z kaskad arpeggi贸w w g贸rnych rejestrach i potężnych, rezonujących akord贸w - ta wirtuozowska kompozycja należy do najczęściej wykonywanych i najlepiej znanych z dorobku weneckiego tw贸rcy. Zawiera większość środk贸w zastosowanych w p贸źniejszych utworach, jak choćby w Impromptu z roku 1982 (z dedykacją dla Salvatore Sciarrino i Massimiliano Dameriniego; Ambrosini opisuje tu dźwiękami obraz samochodu pędzącego z zapalonymi światłami po krętej g贸rskiej drodze), w wyrafinowanych grach rezonans贸w tajemniczego Preludio, a sguardi (1994), w wielości barwowych pomysł贸w zawartych w Tre notturni (będących opracowaniem fragment贸w opery-baletu Le Cahier perdu de Casanova; struny pobudzane są tu także za pomocą szklanych kieliszk贸w) i wreszcie w oryginalnej dramaturgii kontrast贸w i metamorfoz w Ciaccona (1998).
W Ballo italiano (1981) Ambrosini uzyskuje osobliwe efekty perkusyjne za pomocą preparacji, w Improvviso n.2 (1997) stosuje zaprogramowany instrument (disklavier) dla stworzenia skomplikowanych nawarstwień nieregularnych tryl贸w, zaś w Epater! Epater!, Apocrifo i Grande ballo futurista używa specyficznej barwy pianina i uzyskanych za pomocą tłumiącego pedału efekt贸w echa.


AMBROSINI

Rondo di forza, Apocrifo, Ballo in ottava rima, Ciaccona, Impromptu, Tre notturni, Preludio, a sguardi, Epater! Epater!, Improvviso n.2, Ballo italiano, Grande ballo futurista
Aldo Orvieto fortepian
Stradivarius STR338908 (2011)
GIANLUIGI MATTIETTI

ROK LVI • NR 5 • 4 MARCA 2012

Mysz w Ruchu


ROK LVI • NR 5 • 4 MARCA 2012


2013r - Terminarz nadsy砤nia materia丑w


Biblioteka narodowa
Oficjalna witryna banku PKO BP

  Wstecz  Do g髍y  Napisz do nas  DrukujSkomentuj

© 2006-2009 Biblioteka Narodowa