Muzyka wsp蟪czesna
Relacje
Opera
Historia
P硑ty
Archiwum Artyku硑 Ksią縦i P硑ty Autorzy Koncerty Prenumerata Reklamy i Og硂szenia Forum Kontakt
P硑ty  Zmysłowy Bach

Zbi贸r Sonat i Partit Jana Sebastiana Bacha towarzyszy adeptowi wiolinistyki od szkoły średniej aż do końca edukacji. To obowiązkowy punkt w programach niemal wszystkich konkurs贸w skrzypcowych i - obok Kaprys贸w Paganiniego - najpoważniejszy sprawdzian artystycznej dojrzałości. Zmierzyła się z nim r贸wnież Amandine Beyer, a spos贸b, w jaki to uczyniła, pozwala uznać jej album za wydarzenie najwyższej rangi. Po kilkudziesięciu latach, jakie upłynęły od nagrania Sonat i Partit przez Sigiswalda Kuijkena, jest to najlepsza interpretacja Bachowskiego dzieła na skrzypcach barokowych.

Błędem byłoby traktowanie tej muzyki wyłącznie w kategoriach technicznej łamigł贸wki albo rozważań intelektualnych. Nie można odczytywać jej r贸wnież przez pryzmat romantycznej uczuciowości (tak, niestety, czyni wielu "wsp贸łczesnych" skrzypk贸w), do wydobycia ukrytego w niej piękna niezbędna jest bowiem znajomość zasad barokowej retoryki. Francuska artystka wie o tym doskonale - w jej grze słyszymy mistrzowskie zr贸wnoważenie tych wartości. Jest więc nieskazitelna technicznie, naturalna w kształtowaniu dźwięku, precyzyjna w oddawaniu faktury i konstruowaniu formy, wrażliwa i nietuzinkowa w posługiwaniu się "mową dźwięk贸w". To, co odr贸żnia jej wykonanie choćby od wspomnianego już Kuijkena, to pr贸ba ukazania także zmysłowych aspekt贸w tej muzyki, ożywienia jej i dodania uśmiechu - owszem, nieco tajemniczego, ale wyraźnie rozjaśniającego 贸w mistyczny świat.
Zgłębianie interpretacji Beyer to rozrywka zaiste apollińska, z kt贸rej czerpać można wiele przyjemności intelektualnej, duchowej i zmysłowej. Możemy pogrążyć się wraz z nią w retorycznej dyspucie, gdy gra ostinatowy temat Ciaccony (BWV 1004), przeanalizować konstrukcję kolejnych trzech fug, pofantazjować miło w Andante z Sonaty BWV 1003, poddać się nastrojowi melancholii w Adagio z Sonaty BWV 1001, zachwycić wirtuozowskim Presto w Particie BWV 1002, a wreszcie zabawić wdzięcznym Gawotem z Partity BWV 1006. To tylko przykłady, bowiem każda z trzydziestu jeden części Bachowskich utwor贸w przynosi coś intrygującego, skłania do wnikliwego wysłuchania i... daje poczucie zetknięcia się z najprawdziwszym pięknem.
Na końcu drugiej płyty Amandine Beyer dodała Sonatę a violino solo senza basso Johanna Georga Pisendela. Napisany w 1716 roku utw贸r był jednym z tych, kt贸re zainspirowały Bacha do zebrania - cztery lata p贸źniej - swoich doświadczeń w zakresie komponowania muzyki na skrzypce solo. Warto może rozpocząć słuchanie albumu od owej Sonaty, pozwoli to bowiem dostrzec, jak daleko odszedł od swych poprzednik贸w 贸wczesny kapelmistrz dworu w K枚then. To, co u Pisendela jest ledwie pomysłem lub pr贸bą, u Bacha staje się sztuką. Dzięki Amandine Beyer sztuka ta znalazła nad wyraz harmonijne dźwiękowe dopełnienie, w kt贸rym geniusz kompozytora oraz inwencja i kunszt wykonawcy połączyły się w jedną wspaniałą całość.


BACH
Sonaty i Partity na skrzypce solo BWV 1001-1006
Amandine Beyer skrzypce
Zig-Zag Territoires ZZT110902 (2011)
WITOLD PAPROCKI

ROK LVI • NR 6 • 18 MARCA 2012

Mysz w Ruchu


ROK LVI • NR 6 • 18 MARCA 2012


2013r - Terminarz nadsy砤nia materia丑w


Biblioteka narodowa
Oficjalna witryna banku PKO BP

  Wstecz  Do g髍y  Napisz do nas  DrukujSkomentuj

© 2006-2009 Biblioteka Narodowa