Muzyka wsp蟪czesna
Relacje
Opera
Historia
P硑ty
Archiwum Artyku硑 Ksią縦i P硑ty Autorzy Koncerty Prenumerata Reklamy i Og硂szenia Forum Kontakt
P硑ty  DOBRZYŃSKI, KILAR, LESSEL

Czyż może być większa radość dla obserwatora krajowej sceny fonograficznej, nad krążek z nieznaną muzyką polską w bardzo dobrym wykonaniu? Chyba nie. Miło słyszeć utrwalone po raz pierwszy na płycie Duo As-dur na klarnet i fortepian op. 47 Dobrzyńskiego - ma charakter koncertujący, klasyczny układ trzyczęściowy, formę przejrzystą jak kryształ, energię i z lekka staroświecki wdzięk. Wsp贸łcześni wykonawcy ze Śląska wszystko to wydobyli spod pyłu przeszłości. W Agitato tytułowe wzburzenie oddaje permanentne staccato fortepianu w opadających oktawami gamkach; klarnet co rusz śpiewnym zwrotem temu się
przeciwstawia, ale czasem podejmuje zgodne skoki. Pianistka Joanna Domańska razem z Romanem Widaszkiem cieniują ślicznie dynamikę, wyginają frazy, raz zmieniają nawet tempo na uroczyste; ani na chwilę, przez dziesięć minut, nie dopuszczają nudy.
W drugiej części bas fortepianu nieprzerwanie powtarza falujący minorowo motyw, a Domańska z niezmiennym staraniem nadaje mu bolesny wyraz (Adagio doloroso e molto espressivo); klarnet stosownie smęci. Ostatnie Allegretto mosso e animato wypełnia nieco natrętny, lecz dowcipnie synkopowany temat, z lekka "wariowany" i na zmianę przejmowany przez oba instrumenty. Co charakterystyczne - tak Agitato, jak Adagio dobiegając końca cichną, przygotowują wejścia następc贸w. Ostatnią część, Allegretto, zamyka finałowa kadencja z prawdziwego zdarzenia. Dobrzyński dowodzi tym kompozytorskiego myślenia o dużej formie Dua, nie o każdym z jego ogniw z osobna.
Grand Trio na fortepian, klarnet i r贸g op. 4 Franciszka Lessla od pierwszych dźwięk贸w lekkiego, figuracyjnego Allegro con spirito ukazuje styl brillant. R贸g nie ma tu jeszcze wiele do grania; zadania jego rosną w Adagio espressivo (niezbyt tak naprawdę ekspresyjnym), a zwłaszcza w końcowym Allegro. Trwający blisko dwadzieścia pięć minut utw贸r, z wyjątkiem pojedynczych dosłownie takt贸w majorowy, z pewnością oryginalny ze względu na rzadko spotykany skład, wydaje się jednostajny. Dopiero kadencja z pauzami, synkopami i imitacjami wnosi do tej muzyki życie.
Rarytas stanowi Sonata na r贸g i fortepian Wojciecha Kilara, napisana przez 22-letniego studenta. To nie jest jeszcze ten Kilar, jakiego znamy z pierwszej kompozytorskiej fazy, ani ten, kt贸rego znamy w drugiej przechodzącej w trzecią, ale coś "kilarowego" w tej Sonacie już się czai, zwłaszcza w żywiole rytmu. Kroczące Allegro, z fanfarowym tematem rogu na kanwie fortepianowych akord贸w z lekka przypomina może Prokofiewa. W Recitativo e arioso po rzeczywiście recytatywnym wstępie następuje rodzaj bachowskiej sarabandy, w kt贸rej Tadeusz Tomaszewski moduluje przydymiony dźwięk kantyleny, a pianistka chrzęści mordentami. Finałowe Allegretto też przenika taneczny puls, wieńczy je zaś niespodzianie żwawy oberek!
Sonata Kilara z pewnością stawia wykonawcom niemałe wymagania, choć z zamieszczonego w książeczce komentarza Joanny Domańskiej wynika, iż pierwotna wersja utworu, napisana dla utalentowanego kolegi ze studi贸w, waltornisty J贸zefa Brejzy, jeszcze była trudniejsza! Kompozytor uprościł ją p贸źniej dla cel贸w wydawniczych (PWM 1959) i w takiej wersji została zarejestrowana. Muzycy samo nagranie Sonaty i całą płytę zadedykowali Wojciechowi Kilarowi na przypadające w tym roku osiemdziesiąte urodziny.

DOBRZYŃSKI, KILAR, LESSEL
Utwory kameralne
Roman Widaszek klarnet, Tadeusz Tomaszewski r贸g, Joanna Domańska fortepian
Dux 0857 (2011)
MAŁGORZATA KOMOROWSKA

ROK LVI • NR 13 • 24 CZERWCA 2012

Mysz w Ruchu


ROK LVI • NR 13 • 24 CZERWCA 2012


2013r - Terminarz nadsy砤nia materia丑w


Biblioteka narodowa
Oficjalna witryna banku PKO BP

  Wstecz  Do g髍y  Napisz do nas  DrukujSkomentuj

© 2006-2009 Biblioteka Narodowa