Muzyka wsp蟪czesna
Relacje
Opera
Historia
P硑ty
Archiwum Artyku硑 Ksią縦i P硑ty Autorzy Koncerty Prenumerata Reklamy i Og硂szenia Forum Kontakt
P硑ty  SCHREKER Der Schmied von Gent

W roku 2009 teatr w Chemnitz wystawił Kowala z Gandawy (Der Schmied von Gent), ostatnią operę Franza Schrekera. Był to zarazem ostatni etap odkrywania dorobku operowego austriackiego kompozytora. Niekt贸re z jego oper - jak choćby Der ferne Klang (Daleki dźwięk), Die Gezeichneten (Napiętnowani), Der Schatzgr盲ber (Poszukiwacz skarb贸w) - zadomowiły się już na scenach, inne dopiero wychodzą z zapomnienia, także dzięki nagraniom firmy cpo, kt贸rą opublikowała już Das Spielwerk und die Prinzessin (Dzwony i księżniczka), Christophorus oraz Flammen (Płomienie) - pierwszą operę Schrekera, kt贸rą napisał mając niewiele ponad dwadzieścia lat.
Kowal z Gandawy to pośr贸d operowych dzieł tego tw贸rcy przypadek osobny - za namową swego wydawcy Schreker pokusił się o napisanie utworu obliczonego na sukces podobny, jaki był udziałem Jonny spielt auf Kreneka, lecz adresowanego do odbiorc贸w nie ukształtowanych przez 贸wczesne nowe mody. Pomysł przyszedł mu do głowy po obejrzeniu przedstawienia lalkowego: "Kiedy oglądałem ten piękny spektakl, zapragnąłem napisać utw贸r teatralny bardzo prosty, utrzymany w ludowym tonie - coś, co zrozumieliby wszyscy. [...] Wybrałem urocze opowiadanie Smetse Smee Charlesa de Costera".
Powstała w latach 1931--1932 bajkowa opera dzieje się w Gandawie w czasie, kiedy Hiszpanie prześladowali tam protestant贸w. Smee, kowal i protestant, popadł w finansowe tarapaty wskutek utraty klienteli z hiszpańskiej szlachty - zwolennik贸w papieża. Diabeł składa mu propozycję: jeśli sprzeda swą duszę, przez siedem lat będzie żył szczęśliwie i w dostatku. Smee się zgadza i po upływie siedmiu lat spotyka parę żebrak贸w z dzieckiem, kt贸rym pomaga. Okazuje się, że żebracy to Święta Rodzina, kt贸ra w nagrodę obiecuje spełnić jego trzy życzenia. Kowal poprosił, by nikt wbrew jego woli nie m贸gł zejść z jego śliwy, ani wstać z jego fotela, ani wyjść z przygotowanego przez niego worka. Wkr贸tce zjawiają się trzy osoby, by zaprowadzić Smee do piekła: pierwszy to łajdak Jakob Hessels, kt贸rego kowal prosi, by skosztował soczystych śliwek z drzewa. Drugim jest książę Alby, kt贸rego Smee sadza na fotelu; jako trzecia zjawia się diablica Astarte: pr贸buje uwieść kowala, lecz on łapie ją do worka i kropi wodą święconą. Diabeł musi zrezygnować ze zdobyczy, lecz opera na tym się nie kończy: Smee, już stary, umiera i wyrusza na tamten świat w podr贸ż obfitującą w brawurowe przygody i hulanki. W końcu, za wstawiennictwem świętego J贸zefa, przekracza bramy raju.
Także od strony muzycznej Kowal z Gandawy bardzo się r贸żni od innych oper Schrekera, utrzymanych w duchu Wagnera i "Jugendstil", z ich wyszukaną kolorystyką, gęstą chromatyką, zmysłowymi melodiami i elementami impresjonizmu oraz politonalności. W nieudanej pr贸bie przypodobania się słuchaczom Schreker skomponował muzykę diatoniczną, bardzo melodyjną, z elementami ludowymi i tanecznymi, marszami, walcami, ironicznymi aluzjami, lecz także z fugami i passacagliami. W rezultacie powstała mieszanka eklektyczna i nieco sztuczna, co poniekąd tłumaczy niewielkie powodzenie, jakim kompozycja cieszyła się od prawykonania w Berlinie w roku 1932.
Znakomite jest za to wykonanie zarejestrowane na żywo w Chemnitz z Frankiem Beermannem, kt贸re ukazuje błyskotliwość, r贸żnorodność oraz rytmiczną werwę partytury. Wspaniałym głosem i talentem komicznym zachwyca baryton Oliver Zwarg w roli protagonisty, a także Undine Drei脽ig jako jego żona.


SCHREKER
Der Schmied von Gent
Oliver Zwarg (Smee), Undine Drei脽ig (Jego Żona), Andr茅 Riemer (Flipke), Edward Randall (Slimbroek), Martin Gaebler (Herzog Alba), Judith Kuhn (Astarte), Ch贸r Opery w Chemnitz, Robert-Schumann-Philharmonie, dyr. Frank Beermann
cpo 777 647-2 (2012, 2CD)
GIANLUIGI MATTIETTI

ROK LVI • NR 15 • 22 LIPCA 2012

Mysz w Ruchu


ROK LVI • NR 15 • 22 LIPCA 2012


2013r - Terminarz nadsy砤nia materia丑w


Biblioteka narodowa
Oficjalna witryna banku PKO BP

  Wstecz  Do g髍y  Napisz do nas  DrukujSkomentuj

© 2006-2009 Biblioteka Narodowa