Muzyka wsp蟪czesna
Relacje
Opera
Historia
P硑ty
Archiwum Artyku硑 Ksią縦i P硑ty Autorzy Koncerty Prenumerata Reklamy i Og硂szenia Forum Kontakt
P硑ty  BUSONI

"Utw贸r, w kt贸rym pr贸buję podsumować rezultaty pierwszego okresu mej tw贸rczej dojrzałości i kt贸ry stanowi jego konkluzję" - tak Ferruccio Busoni pisał o swym Koncercie na fortepian, orkiestrę i ch贸r męski, skomponowanym w roku 1904, gdy dążył do odnowy wszystkich element贸w własnej muzyki. To w pewnym sensie kompozycja autobiograficzna: utw贸r łączy cechy właściwe formie koncertu (rozumianego jako "wsp贸łdziałanie rozmaitych środk贸w wytwarzania dźwięku") z nowatorskimi rozwiązaniami wypr贸bowanymi już w poprzednich utworach. Rezultatem jest forma "architektoniczno-pejzażowo-symboliczna", niekonwencjonalna nie tylko z racji użycia ch贸ru męskiego (do mistycznego tekstu Hymnu pochwalnego do Allacha Adama Gottloba Oehlenschl盲gera), lecz także z powodu niezwykle rygorystycznej koncepcji formalnej w duchu niemieckim, połączonej z typowo włoskimi cechami melodycznymi i rytmicznymi (trzy pieśni ludowe z drugiej i czwartej części oraz piosenka żołnierska).
Busoni wykonał Koncert w Berlinie 10 listopada 1904, gdzie spotkał się z bardzo chłodnym przyjęciem. Dzieło trwa 80 minut (uważane jest za najdłuższe w historii gatunku) i stanowi dla solisty duże wyzwanie. Nie przypadkiem zatem po śmierci kompozytora popadło w zapomnienie. Ponownie odkrył je John Ogdon w roku 1967. Od tego czasu niewielu pianist贸w zmierzyło się z tym utworem - na płytach utrwalił go Peter Donohoe (EMI), Marc-Andr茅 Hamelin (Hyperion) i Garrick Ohlsson (Telarc).
Nagranie Roberta Cappello z roku 2009 w niczym im nie ustępuje. Zwycięzca Konkursu im. Busoniego w roku 1967 doskonale panuje nad gęstą fakturą partii solowej, jego gra jest pełna napięć i wyrazu - także w najtrudniejszych dźwiękowych kaskadach, o wielkiej skali ekspresji. Pianista świetnie oddaje mocny, brahmsowski charakter pierwszej części (Prologo e introito), humor w drugiej, gęstą atmosferę obszernej części środkowej (Pezzo serioso), żywiołową energię Tarantelli, kt贸ra wydaje się rozwijać jakby pośr贸d rozpylonej faktury orkiestrowej, olimpijski spok贸j i patetyczną kulminację części ostatniej (Cantico).
Mniej urozmaicona jest gra orkiestry pod dyrekcją Francesco La Vecchii, kt贸ry wprawdzie odnajduje r贸wnowagę między partią solisty, orkiestry i ch贸ru, lecz czyni całość nieco sztywną, czasem dosadną, bez większego zr贸żnicowania barwy i dynamiki, na czym finezja instrumentacji Busoniego wiele traci.


BUSONI
Concerto per pianoforte op. 39
Roberto Cappello fortepian, Corale Luca Marenzio, Orchestra Sinfonica di Roma, dyr. Francesco la Vecchia
Naxos 572523 (2012)
GIANLUIGI MATTIETTI

ROK LVI • NR 22 • 28 PAŹDZIERNIKA 2012

Mysz w Ruchu


ROK LVI • NR 22 • 28 PAŹDZIERNIKA 2012


2013r - Terminarz nadsy砤nia materia丑w


Biblioteka narodowa
Oficjalna witryna banku PKO BP

  Wstecz  Do g髍y  Napisz do nas  DrukujSkomentuj

© 2006-2009 Biblioteka Narodowa