Muzyka wsp蟪czesna
Relacje
Opera
Historia
P硑ty
Archiwum Artyku硑 Ksią縦i P硑ty Autorzy Koncerty Prenumerata Reklamy i Og硂szenia Forum Kontakt
P硑ty  LENTZ

Mistyczne skłonności Georgesa Lentza nadają jego muzyce cechy niezwykłej oryginalności. Kompozytor urodził się w roku 1965 w Luksemburgu, lecz z wyboru jest Australijczykiem (przeni贸sł się do Australii w roku 1990). W Luksemburgu studiował grę na skrzypcach, wykształcenie uzupełniał w Paryżu i Hanowerze, doświadczenia przydatne w komponowaniu zdobywał przez długi czas grając w orkiestrach. Najważniejszym jednak impulsem do zajęcia się kompozycją były jego lektury - Lentz wspomina, że w styczniu roku 1989 przeczytał w czasopiśmie naukowym artykuł o wymiarach wszechświata, kt贸ry wzbudził w nim poczucie ludzkiej bezradności wobec kosmicznej nieskończoności.
Z tej inspiracji powstał pomysł wielkiego cyklu Caeli enarrant... na podstawie Psalmu XIX, w kt贸rym obraz kosmosu jest dowodem istnienia Boga: "to cykl, w kt贸rym daję wyraz mojemu uwielbieniu astronomii, mym przekonaniom dotyczącym duchowości, a także moim wątpliwościom". Wielki fresk Lentza podzielony jest na wiele części, na kt贸re z kolei składają się części mniejsze. Przykładem może być część si贸dma zatytułowana Misterium - echa Skriabina, na kt贸rą składają się fragmenty kameralne i symfoniczne skomponowane na podstawie pitagorejskiej idei muzyki sfer ("starałem się tu uzyskać bardzo spokojne brzmienie i uniknąć wszelkiego patosu").
Trzy zarejestrowane na płycie utwory orkiestrowe są częścią Misterium - łączą je powracające elementy muzyczne oraz dążenie do esencjonalności. Lentz swobodnie wykorzystuje r贸żnorodny materiał i rozmaite elementy stylistyczne: gęste wiązki dźwiękowe niczym u Xenakisa, przypominające Messiaena fragmenty ch贸ralne, połączenia wsp贸łbrzmień o neoromantycznym posmaku, monodie przypominające o uwielbieniu przez kompozytora dla chorału gregoriańskiego, do tego dyskretnie dodaje partie elektroniki opracowane razem z Gordonem Monro.
Rezultat jest bardzo sugestywny i pełen brzmieniowego uroku, dobrze ukazanego przez prowadzącego orkiestrę Emilio Pomarico. Nie ma tu gest贸w prawdziwie dramatycznych, choć materia dźwiękowa wręcz kipi w kulminacjach. We wszystkich utworach (tytuły oznaczają "gwiazdy" w rozmaitych dialektach australijskich aborygen贸w) mamy instrumenty wiodące: w Ngangkar (1998-2000), ewokującym obraz nocnego nieba nad australijską pustynią, są nimi flet kontraltowy i dwa klarnety - ich melizmaty przeplatają się z partiami orkiestry, przedzielanymi fragmentami ch贸ralnymi i odcinkami o charakterze nieco tanecznym. Guyuhmgan (2000-2001, uzupełniony w 2007) nawiązuje do widoku gwiazd oglądanych przez teleskop Hubble'a w gęstym dialogu oboju i rożka angielskiego na osobliwym tle orkiestry wzbogaconej brzmieniami elektronicznymi. W Monh (2001-2005), kompozycji na płycie najdłuższej, instrument wiodący przejmuje rolę solisty, choć nie jako "bohater" romantycznego koncertu, lecz jako "krucha jednostka ludzka wobec nieskończoności".
Alt贸wka Tabei Zimmermann (jej utw贸r jest dedykowany) w niezwykle wyczulony spos贸b wchodzi w interakcję z otaczającą przestrzenią orkiestrową, kt贸ra jej grę pobudza, a także tworzy jej echo. Partia solowa jest bardzo intensywna, lecz nigdy naprawdę wirtuozowska i rozwija się prawie bez przerwy od początku do końca utworu. Lentz wykorzystuje tu skrajne kontrasty rejestru, tempa i wyrazu, przeplata gęste masy dźwiękowe odcinkami "zawieszonymi", z rezonansami o orientalnym posmaku. Tworzy atmosferę mroczną, prawie apokaliptyczną, nieco tylko łagodzoną delikatnymi muśnięciami harfy. Muzyka raz jeszcze przywołuje tu obraz odosobnienia w olbrzymich obszarach australijskiego krajobrazu z jego niebem.


LENTZ
Guyuhmgan, Monh, Ngangkar
Tabea Zimmermann alt贸wka, Orkiestra Filharmonii w Luksemburgu, dyr. Emilio Pomarico
Timpani 1C1184 (2012)
GIANLUIGI MATTIETTI

ROK LVI • NR 23 • 11 LISTOPADA 2012

Mysz w Ruchu


ROK LVI • NR 23 • 11 LISTOPADA 2012


2013r - Terminarz nadsy砤nia materia丑w


Biblioteka narodowa
Oficjalna witryna banku PKO BP

  Wstecz  Do g髍y  Napisz do nas  DrukujSkomentuj

© 2006-2009 Biblioteka Narodowa