Muzyka wsp蟪czesna
Relacje
Opera
Historia
P硑ty
Archiwum Artyku硑 Ksią縦i P硑ty Autorzy Koncerty Prenumerata Reklamy i Og硂szenia Forum Kontakt
P硑ty  LIGETI

Wystawiona po raz pierwszy w roku 1978 opera Gy枚rgy Ligetiego to z pewnością jedna z najbardziej chwytliwych pozycji wsp贸łczesnego teatru muzycznego. Na jej powodzenie złożyły się zar贸wno tekst - dokonana przez kompozytora pełna humoru adaptacja sztuki Michela von Ghelderode jest czytelną krytyką wsp贸łczesnego świata, a zarazem lekarstwem łagodzącym egzystencjalne fobie, zwłaszcza strach przed śmiercią - jak muzyka, brzmiąca nieraz niczym żywiołowa zabawa dużych dzieci. Dzieło jest raczej przystępne, jednak wykonawczo trudne (zwłaszcza od strony wokalnej), zatem nieczęsto goszczące na operowych scenach. Dzięki wsp贸łpracy m.in. Gran Teatre del Liceu, teatru La Monnaie, Opera di Roma i English National Opera inscenizację można było obejrzeć w kilku miastach Europy - na DVD znalazło się przedstawienie zarejestrowane w Barcelonie.
Wyreżyserowany przez Alexa Oll茅 z barcelońskiej La Fura dels Baus i Valentinę Carrasco spektakl zaczyna się od filmu, na kt贸rym opychająca się śmieciowym jedzeniem kobieta o niezbyt sportowej sylwetce dostaje zawału i... po chwili pojawia się na scenie jako ogromna rzeźba, najważniejszy element opracowanej przez Alfonsa Floresa scenografii. Jest ona tam obecna przez cały czas: w zależności od wymog贸w akcji obraca się, wyświetla się na niej obrazy wideo (Franc Aleu), otwory ciała służą jako miejsce poszczeg贸lnych scen, raz nawet oglądamy jelita wraz z ich zawartością, co zresztą wpisuje się w estetykę spektaklu, w kt贸rym sporo jest element贸w jarmarcznego, niby to prostackiego humoru. Autorom inscenizacji nie brakuje inwencji i dowcipu w przedstawieniu świata, w kt贸rym panuje korupcja i niepohamowana chęć użycia; zarazem uwielbienie zmysłowych uciech jest tu przedstawione nie tylko jako źr贸dło deprawacji, lecz także jako skuteczna zapora przeciw ideologicznej szarlatanerii i demagogii - wszak ponura misja Nekrotzara, proroka śmierci, napotyka na nieprzezwyciężoną przeszkodę właśnie w postaci przyziemnego instynktu zabawy.
Śpiewacy-soliści (tym razem Makabra wykonywana jest po angielsku) wykazać się tu muszą nie tylko wokalną wirtuozerią, lecz r贸wnież sporymi umiejętnościami aktorskimi i fizyczną sprawnością. Zwraca uwagę zwłaszcza Barbara Hannigan w podw贸jnej roli Wenus i agenta tajnej policji Gepopo: choć jej głos jest niewielki, to jednak zachwyca karkołomną wirtuo­zerią w partiach wyśmienicie parodiujących koloraturowe popisy, w czym ani trochę nie przeszkadza jej wykonywanie skomplikowanych gimnastycznych akrobacji. Znakomicie wypadli r贸wnież tenor Chris Merritt jako pijak Piet, kontratenor Brian Asawa jako książę Go-go i bas Frode Olsen w roli astrologa Astradamorsa. Cała zresztą obsada wokalna spisuje się tu bardzo dobrze. R贸wnież kilku muzyk贸w orkiestry pojawia się na scenie grając z pamięci w towarzyszącym pojawieniu się Nekrotzara w drugim akcie heterogenicznym wielogłosie, kt贸ry od muzycznej strony jest jednym z najciekawszych fragment贸w opery.
Mimo pewnych usterek (niekt贸re miejsca nasuwają wątpliwości, czy aby fałsze w fanfarach blachy w drugim akcie to efekt zamierzony) nie zawiodły ch贸r i orkiestra Teatre del Liceu, kierowane sprawną ręką przez Michela Bodera, kt贸ry dał już się dobrze poznać jako specjalista od wsp贸łczesnego repertuaru (m.in. zarejestrowane na DVD znakomite nagrania Lulu i Mojżesza i Arona) .


LIGETI
Le Grand Macabre
m.in. Chris Merritt, Brian Asawa, In茅s Moraleda, Barbara Hannigan, Ana Puche, Werner Van Mechelen, Frode Olsen, Ch贸r i Orkiestra Symfoniczna Gran Teatre del Liceu, dyr. Michael Boder
Arthaus Musik 108 058 (2012)
KRZYSZTOF KWIATKOWSKI

ROK LVII • NR 1 • 6 STYCZNIA 2013

Mysz w Ruchu


ROK LVII • NR 1 • 6 STYCZNIA 2013


2013r - Terminarz nadsy砤nia materia丑w


Biblioteka narodowa
Oficjalna witryna banku PKO BP

  Wstecz  Do g髍y  Napisz do nas  DrukujSkomentuj

© 2006-2009 Biblioteka Narodowa