Muzyka wsp蟪czesna
Relacje
Opera
Historia
P硑ty
Archiwum Artyku硑 Ksią縦i P硑ty Autorzy Koncerty Prenumerata Reklamy i Og硂szenia Forum Kontakt
P硑ty  CASTELLO, FONTANA

To bodaj najlepsza płyta z włoską muzyką instrumentalną wczesnego baroku, jaka ukazała się w ostatniej dekadzie. W dołączonym do albumu komentarzu John Holloway twierdzi, że czekał na to nagranie czterdzieści lat, ponieważ nie znajdował muzyka, kt贸ry sprostałby wyjątkowo trudnej partii fagotu.
Jedną z pierwszych form, jakie rozwinęły się na gruncie seconda prattica, była sonata triowa. Choć pisano ją z reguły na dwa instrumenty sopranowe i basso continuo, miała także alternatywny model, w kt贸rym jeden z instrument贸w sopranowych (skrzypce, kornet, rzadziej flet) zastępowano basowym - dulcianem, czyli prototypem fagotu. Był to instrument o miękkim, przyjemnym dla ucha, słodkim brzmieniu, pozwalający na precyzyjne kształtowanie dynamiki.
Tytuł płyty pochodzi od nazwy dwu zbior贸w sonat, kt贸re Dario Castello opublikował w Wenecji w latach 1621 i 1629. Owe "sonaty koncertujące w stylu nowoczesnym" to jednoczęściowe utwory zbudowane z kr贸tkich, mocno skontrastowanych odcink贸w. Niekt贸re mają charakter improwizacyjny, inne taneczny, jeszcze inne - czysto popisowy. To muzyka nieprzewidywalna, pełna wyrafinowanej ekspresji, udramatyzowana i zdominowana przez pierwiastek emocjonalny.
Każda z miniatur ma inną budowę - forma sonaty nie była wtedy skonwencjonalizowana. Kompozytor przeznaczył je na "sopran" (na płycie - solo z towarzyszeniem dulcianu), ale tessytura wielu świadczy, że zostały napisane z myślą o instrumencie smyczkowym. W duetach partia fagotu r贸wnież jest niezwykle rozbudowana i wirtuozowska. Nic dziwnego - Castello pełnił funkcję koncertmistrza sekcji dętej w kapeli działającej przy bazylice św. Marka w Wenecji, kt贸rą nota bene kierował Claudio Monteverdi.
Pionierem nowego stylu muzyki instrumentalnej był także Giovanni Battista Fontana. Jego Sonaty ujrzały światło dzienne w Wenecji w roku 1641, czyli jedenaście lat po tym, jak zmarł na dżumę. To utwory - w por贸wnaniu z kompozycjami Castella - mniej spontaniczne, pozbawione silnych kontrast贸w i pogodniejsze w wyrazie.
Wykonanie Hollowaya, Gower i Mortensena zwraca uwagę śpiewnością, płynnością frazowania i naturalnością dialogowania instrument贸w solowych. Muzycy ci, jakby na przek贸r interpretacjom zaproponowanym przed laty przez Fabia Biondiego i członk贸w zespołu Europa Galante, kładą nacisk na dyscyplinę w doborze temp oraz powściągliwość w kształtowaniu ekspresji; do zawartej w zapisie nutowym ornamentacji dodają więc niewiele ozdobnik贸w, dążąc do uzyskania przejrzystości plan贸w. Uwagę zwracają ich instrumenty, kt贸re wydają się zestawione na zasadzie kontrastu. Skrzypce, będące kopią instrumentu sporządzonego w roku 1649 przez Nicolę Amatiego, mają bardzo miękki, łagodny i lekko słodkawy dźwięk; podobnie jak majestatyczny i szlachetny w barwie dulcian (kopia instrumentu z XVII w.). Z kolei klawesyn, skonstruowany przez wsp贸łczesnego budowniczego Matthiasa Kramera, wyr贸żnia się surowością brzmienia, kt贸ra nadaje interpretacjom ascetycznego wyrazu i powagi.
Świetna propozycja na długie, zimowe wieczory!


CASTELLO, FONTANA
Sonate concertate in stil moderno
John Holloway skrzypce, Jane Gower dulcian, Lars Ulrik Mortensen klawesyn
ECM 476 4641 (2012)
Maciej Chiżyński (Res Musica)

ROK LVII • NR 4 • 17 LUTEGO 2013

Mysz w Ruchu


ROK LVII • NR 4 • 17 LUTEGO 2013


2013r - Terminarz nadsy砤nia materia丑w


Biblioteka narodowa
Oficjalna witryna banku PKO BP

  Wstecz  Do g髍y  Napisz do nas  DrukujSkomentuj

© 2006-2009 Biblioteka Narodowa