Muzyka wsp蟪czesna
Relacje
Opera
Historia
P硑ty
Archiwum Artyku硑 Ksią縦i P硑ty Autorzy Koncerty Prenumerata Reklamy i Og硂szenia Forum Kontakt
P硑ty  ALKAN

Francuski pianista Pascal Amoyel wciąż jest mało znany w Polsce, mimo że w 2010 r. jego nagranie Chopinowskich Nokturn贸w otrzymało wyr贸żnienie w Międzynarodowym Konkursie Płytowym Grand Prix du Disque Fr茅d茅ric Chopin. W tym roku ukazała się jego płyta z utworami Charlesa-Valentina Alkana, najważniejszego francuskiego kompozytora muzyki fortepianowej w czasach Chopina i Liszta. Obaj związani byli z Paryżem, w kt贸rym Alkan spędził całe życie, a ich dzieła stanowiły dla niego źr贸dło inspiracji. Fascynacja Chopinem jest np. wyraźna w dw贸ch pierwszych utworach tego albumu, czyli Nokturnie H-dur op. 22, kt贸rego początek przypomina melodię Chopinowskiego Nokturnu As-dur op. 32 nr 2, oraz Barkaroli op. 65 nr 6 z Trzeciego śpiewnika.
Od Chopina Alkan uczył się kantyleny, od Liszta przejął - m贸wiąc najog贸lniej - skłonność do patosu, wirtuozerii, potężnego brzmienia, ale też kontemplacji i wyciszenia. Wszystkie te cechy łączy Wielka sonata op. 33, nosząca podtytuł Cztery etapy życia. W jej poszczeg贸lnych ogniwach kompozytor za pomocą dźwięk贸w pr贸buje nakreślić cztery portrety: dwudziestolatka, trzydziestolatka, czterdziestolatka i, w finale, pięćdziesięciolatka. Każdemu z nich towarzyszy coraz wolniejsze tempo: najpierw Bardzo szybko (Très vite), p贸źniej Dość szybko (Assez vite), następnie Powoli (Lentement), na końcu zaś Skrajnie wolno (Extrêmement lent).
Hans von B眉low nazwał Alkana "Berliozem fortepianu". Dziś chciałoby się o nim powiedzieć "Liszt francuskiej muzyki fortepianowej". To trafne skojarzenie, zważywszy, że i Alkan, i Liszt pr贸bowali uczynić z fortepianu narzędzie dor贸wnujące potęgą brzmienia orkiestrze symfonicznej. Pascal Amoyel z powodzeniem łączy wysmakowaną wirtuozerię ze skłonnością do zadumy i ascezą, a delikatność z zadziornością. W tym wykonaniu muzyka Alkana jest uduchowiona, pełna ciepła i prostoty, ale też dostojeństwa.
Grę pianisty charakteryzuje selektywna artykulacja, biegłość palcowa (wspaniały popis w pierwszej części Wielkiej sonaty), przejrzystość i lekkość frazowania oraz staranne wykończenie. Jest on precyzyjny jeśli chodzi o realizację rytmu, nie nadużywa pedału, unika blichtru, ckliwości i patosu. Prowadzona przez niego narracja wydaje się skromna, szczera i naturalna.
Można powiedzieć, że Amoyel jest, podobnie jak znakomita większość przedstawicieli szkoły francuskiej, poetą fortepianu i kolorystą. Gł贸wnymi cechami jego gry są subtelnie cieniowana dynamika, śpiewność (płynne legato), a także dbałość o jakość barwy. Jeśli chodzi o dynamikę, przeważa szept, kt贸rego natężenie rośnie i maleje w zależności od wyrażanych emocji (nieprawdopodobne odcienie piana w Piosence szalonej kobiety nad brzegiem morza). Wobec tak pieczołowicie r贸żnicowanej dynamiki piano, forte, kt贸re wypływa spod palc贸w solisty, wydaje się mieć zdwojoną siłę; duże wrażenie wywierają kulminacje, zwłaszcza ta z drugiego ogniwa Wielkiej sonaty. Z kolei wśr贸d barw dominują ciepłe kolory, nasycone alikwotami - z dość pastelowym i krągłym dolnym rejestrem oraz połyskującymi, przenikliwymi sopranami.
Niekwestionowaną zaletą płyty jest świetna realizacja dźwięku. Nagrań dokonano w maju 2012 r. w słynącej z doskonałej akustyki Wielkiej Sali Arsenalu w Metz.

ALKAN
Nokturn H-dur op. 22, Barkarola op. 65 nr 6, Piosenka szalonej kobiety nad brzegiem morza op. 31 nr 8, Wielka sonata "Cztery etapy życia" op. 33, Szkice op. 63: nr 4 (Dzwony), nr 1 (Wizja) i nr 11 (Westchnienia)
Pascal Amoyel fortepian
La Dolce Volta 11 (2013)
MACIEJ CHIŻYŃSKI (Res Musica)

ROK LVII • NR 15 • 21 LIPCA 2013

Mysz w Ruchu


ROK LVII • NR 15 • 21 LIPCA 2013


2013r - Terminarz nadsy砤nia materia丑w


Biblioteka narodowa
Oficjalna witryna banku PKO BP

  Wstecz  Do g髍y  Napisz do nas  DrukujSkomentuj

© 2006-2009 Biblioteka Narodowa