Muzyka wsp蟪czesna
Relacje
Opera
Historia
P硑ty
Archiwum Artyku硑 Ksią縦i P硑ty Autorzy Koncerty Prenumerata Reklamy i Og硂szenia Forum Kontakt
Opera  Zatańczyć Lutosławskiego

Rocznice zdają się usprawiedliwiać najbardziej zaskakujące przedsięwzięcia, często jednak dają początek działaniom inspirującym i brzemiennym w skutki. Pomysł stworzenia choreografii do muzyki Lutosławskiego zrealizowano z inicjatywy Teatru Wielkiego w Poznaniu, w ramach programu "Lutosławski 2013 - Promesa", przy wsp贸łudziale Centrum Kultury Zamek, Instytutu Muzyki i Tańca oraz Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. Koncerty "Lutosławski - Wiecz贸r młodych choreograf贸w" zaintrygowały poznańską publiczność, kt贸ra 19 i 20 czerwca szczelnie wypełniła Salę Wielką Centrum Kultury Zamek. W roli choreograf贸w zadebiutowali tancerze związani z Teatrem Wielkim w Poznaniu: Wiktor Dawydiuk, Diana Gajownik-Stankow, Monika Gałęska, St茅phane Aubry i Natalia Trafankowska. Spektakl wsp贸łtworzyli artyści sztuk wizualnych, absolwenci i studenci Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu: Agnieszka Gębska, Grupa Oko (Ola Grunholz, Klaudia Jarecka, Olga Ozierańska), Karolina Kubik, Piotr Macha, Maryam Muliaee, Zofia Nierodzińska i Piotr Rymer. Młodzi artyści pracowali pod opieką Jacka Przybyłowicza i Dominika Lejmana. W założeniu organizator贸w to prekursorskie przedsięwzięcie miało służyć odkrywaniu i rozwijaniu potencjału młodych tw贸rc贸w oraz integracji środowisk artystycznych.
Na koncert złożyło się pięć form choreograficzno-wizualnych dedykowanych kompozytorowi oraz uzupełniające je etiudy filmowe. Artystom pozostawiono decyzję dotyczącą wyboru fragment贸w muzycznych, będących podstawą ich tw贸rczej inspiracji. Zaskakujące, że wszyscy, niemal jednomyślnie, zdecydowali się na wyb贸r dzieł z wczesnego okresu tw贸rczości Lutosławskiego. Najczęściej rozbrzmiewały fragmenty Koncertu na orkiestrę, Preludi贸w tanecznych na klarnet i orkiestrę kameralną, Małej suity na orkiestrę kameralną oraz Sonaty na fortepian. Wyb贸r trochę rozczarował, gdyż nie są to utwory w pełni ukazujące charakterystyczny dla Lutosławskiego język muzyczny, jego wyrazowość i ekspresję.
Koncepcje artystyczne oraz ich realizacja okazały się bardzo r贸żnorodne. Wielu choreograf贸w potraktowało muzykę jako dodatek, ilustrację do scenek rodzajowych, eksponujących problemy natury egzystencjalnej lub upamiętniających nietuzinkowe osobowości. Tak było chociażby w pierwszej etiudzie baletowej Kompozytor Wiktora Dawydiuka. Koncert na orkiestrę stał się pretekstem do ukazania trud贸w drogi tw贸rczej, kryzysu w obliczu niezrozumienia i ostatecznego zwycięstwa artysty. W choreografii pojawił się r贸wnież skontrastowany z gł贸wnym wątkiem fragment, pokazujący przemoc fizyczną i okrucieństwo. Niestety, choreografia oddalała się często od muzyki. Autor zignorował wynikające z partytury wskaz贸wki dotyczące zmian fakturalnych, dynamicznych bądź formalnych.
W ostatniej przedstawionej choreografii - Preludiach tanecznych Natalii Trafankowskiej - r贸wnież połączono muzykę Lutosławskiego z wątkiem fabularnym. Na szczęście dla kompozycji, wątek był na tyle konwencjonalny, że nie odwracał uwagi widz贸w od wsp贸łoddziaływań warstwy muzycznej z ruchem. Kr贸tkie miniaturki zostały ciekawie zilustrowane, zar贸wno w żywiołowych układach zbiorowych, jak w ekspresyjnym duecie (Ichigo Oguro, Arkadiusz Gumny).
Choreografią najbardziej abstrakcyjną, a zarazem najwierniejszą muzyce Lutosławskiego było Corps St茅phane Aubry'ego. Nadrzędną ideą estetyczną było ukazanie ruchu samego w sobie. Rysunek figur i układ przestrzenny tancerzy odpowiadał parametrom muzycznym: fakturze, barwie, instrumentacji. Takie potraktowanie materiału muzycznego przez choreografa doskonale podkreśliło atuty Małej suity na orkiestrę kameralną, ukazując wszystkie przemyślane strategie kompozytorskie Lutosławskiego. Aubry głęboko wniknął w konstrukcję utworu.
Na wieczornych koncertach przedstawiono też choreografie połączone z projekcją multimedialną. Przy wsp贸łpracy choreograf贸w i artyst贸w sztuk wizualnych powstał projekt Fini, autorstwa Diany Gajownik-Stankow (choreografia) oraz Piotra Machy (projekcje), zainspirowany życiem i tw贸rczością Leonor Fini, obłąkanej malarki i przyjaci贸łki surrealist贸w. W miniaturze wykorzystano muzykę z dw贸ch utwor贸w Lutosławskiego: I część Sonaty na fortepian oraz fragment Wariacji na temat Paganiniego. Rozpoczęło ją preludium filmowe wprowadzające do środkowej części tanecznej. Projekcja ciekawie wsp贸łgrała z warstwą muzyczną, ukazując migotliwy ruch charakterystyczny dla partii fortepianu. Część środkowa, liryczna, przeznaczona na tercet solist贸w, ilustrowała skomplikowaną sytuację życiową bohaterki. Całość zakończył rozbudowany filmowy epilog.
Kolejną propozycją łączącą wizje choreograficzną z filmową był projekt Od Franza Kafki do Teresy z Avila Moniki Gałęskiej. Choć bez komentarza autorki trudno byłoby odczytać wszystkie sensy zawarte w choreografii, sam pomysł ukazania tej samej tancerki na wielkim ekranie i na scenie okazał się całkiem interesujący.
Każdy z młodych choreograf贸w poszukiwał własnej drogi do założonego celu. Niestety, niekt贸rzy zbyt daleko odeszli od samej muzyki, kt贸ra przy takiej okazji powinna odgrywać rolę zasadniczą. Zabrakło też poszukiwania nowych środk贸w, za pomocą kt贸rych można by wyrazić mistrzostwo języka muzycznego i matematyczną logikę tw贸rczości Lutosławskiego. W choreografii dominowała estetyka klasyczna bądź neoklasyczna. Być może preferencje stylistyczne debiutant贸w sprawiły, że prawie wszyscy wybrali utwory wczesne, nawiązujące do folkloru, zamiast zdecydować się na dzieła p贸źniejsze, bardziej indywidualne.
MARIA MAJEWSKA

ROK LVII • NR 15 • 21 LIPCA 2013

Mysz w Ruchu


ROK LVII • NR 15 • 21 LIPCA 2013


2013r - Terminarz nadsy砤nia materia丑w


Biblioteka narodowa
Oficjalna witryna banku PKO BP

  Wstecz  Do g髍y  Napisz do nas  DrukujSkomentuj

© 2006-2009 Biblioteka Narodowa