Muzyka wsp蟪czesna
Relacje
Opera
Historia
P硑ty
Archiwum Artyku硑 Ksią縦i P硑ty Autorzy Koncerty Prenumerata Reklamy i Og硂szenia Forum Kontakt
Opera  Tetralogia czas贸w kryzysu

  Scena ze <i>Złota Renu </i>, Fot. Brescia e Amisano  
  Scena ze Złota Renu , Fot. Brescia e Amisano  
Trudno o lepszy spos贸b obchod贸w rocznicy Wagnerowskiej niż inscenizowanie Tetralogii: w drugiej połowie czerwca La Scala wystawiła ją dwukrotnie, zbierając w całość firmowane przez Guy Cassiersa spektakle poszczeg贸lnych oper, kt贸re od roku 2010 gościły na scenach w Mediolanie i Berlinie. Przedstawieniom towarzyszyły wykłady Andrei Malvano i Elisabetty Fava oraz projekcje film贸w Ludwig Luchino Viscontiego i Wagner Tony'ego Palmera - dla miłośnik贸w Wagnera prawdziwy kurs przyśpieszony metodą full immersion.
Cały Pierścień Nibelunga w jednym tygodniu pokazano ostatnio w La Scali w 1938 roku, pod dyrekcją Clemensa Kraussa; tym razem nad stroną muzyczną czuwał Daniel Barenboim. Jego interpretacja była bardzo osobista, a zarazem niezwykle staranna, utrzymana w tempach raczej wolnych, pełna napięcia, bogata w odcienie i nastroje, wycyzelowana w każdym szczeg贸le barwowym i tematycznym, niezwykle wyr贸wnana w proporcjach głos贸w i orkiestry (zachwycająca gra orkiestry La Scali, zwłaszcza smyczk贸w i instrument贸w dętych), doskonale sp贸jna z interpretacją sceniczną Cassiersa.
Belgijski reżyser, kt贸ry w roku 2009 zachwycił audytorium teatru La Monnaie oniryczną inscenizacją opery Krisa Defoorta The House of the Sleeping Beauties, to przedstawiciel teatru flamandzkiego, uważanego obecnie za jeden z najbardziej oryginalnych i wpływowych w Europie. Jego Pierścień został pomyślany jako wielki, szesnastogodzinny łuk dramatyczny, w formie skutecznie łączącej koncepcję Wagnerowskiego Gesamtkunstwerk z doświadczeniami czerpanymi nie tylko z opery i teatru, r贸wnież ze sztuk wizualnych, kina, tańca i sztuki wideo. Gmatwanina ludzkich ciał z wielkiej płaskorzeźby Jefa Lambeaux Les passions humaines w zaprojektowanej przez Victora Hortę świątyni w Brukseli wprowadziła do cyklu szereg element贸w figuratywnych i symbolicznych, przeplecionych z motywami zwierzęcymi - trochę w stylu pomysł贸w Damiena Hirsta. Kalejdoskopowe projekcje wideo przywoływały obrazy wąwoz贸w i krajobraz贸w pustynnych, gęstych las贸w, nieustannej kotłowaniny wody, ognia, dymu, krwi, czerwonej, ż贸łtej i szarej lawy, roj贸w owad贸w, twarzy i rąk, niewyraźnych, splątanych kontur贸w, niczym u Gerharda Richtera.
Znakomicie zaprojektowano światła: sylwetki protagonist贸w pojawiały się po bokach sceny, powiększone cienie Fafnera i Fasolta trzymały za rękę malutką Freię, ż贸łte przebłyski rozświetlaly wody Renu, smugi czerwieni towarzyszyły krwawym epizodom. Nad aktorami obracała się kula, zawieszona niczym znak przeznaczenia, będąca r贸wnież ekranem dla projekcji stroboskopowych: gęstwin drzew z długimi gałęziami, skał, rozmaitych element贸w zawieszonych i podświetlonych, zbiornik贸w wodnych na scenie służących zabawie c贸r Renu, geometrycznych blok贸w przypominających stare ołtarze. Przestrzeń sceniczna zmieniała się nieustannie, ukazując kuźnię Zygfryda z neonowymi rurami świecącymi niczym iskry z miecza Notunga, dom Hundinga zaprojektowany z wirtuozowskim przekształceniem perspektywy, pałac Gunthera i Gibichung贸w, makabryczny relikwiarz szczątk贸w poległych w walce bohater贸w, kt贸rzy zjawiali się pod postacią zdeformowanych figur z dzieła Lambeaux. Tancerze sprawiali wrażenie ożywionych postaci z płaskorzeźby, stając się ich alter ego, ucieleśnieniem emocji i rozterek.
Cassiers stworzył nieprzerwany ciąg obraz贸w: nie dążył do uzyskania realistycznego gestu scenicznego ani heroicznego rozmachu - celem były tu raczej tableaux wystudiowanych, spowolnionych gest贸w. W centrum jego koncepcji znalazło się zestawienie świata bog贸w ze światem ludzkim, kt贸rych wsp贸lnym elementem jest przemoc, żądza władzy i krwi, prowadzące do rozkładu i zniszczenia - "zmierzchu bog贸w" ukazanego przez Cassiersa jako kryzys naszej epoki. Obsada składała się z samych gwiazd: Johannes Martin Kr盲nzle (Alberyk) to znakomity aktorsko baryton o potężnym głosie, w kt贸rym słychać zarazem niepok贸j i dramat. Wielkie owacje w Złocie Renu otrzymali Stephan R眉gamer (Loge), pięknie frazujący tenor o przenikliwym brzmieniu, grzmiący bas Alexander Tsymbalyuk (Fafner), Ekaterina Gubanova (Fryka), Anna Samuil w przesyconej liryzmem roli Frei, o głosie może nieco zbyt lekkim w roli Gudruny w Zmierzchu bog贸w. W roli Wotana zmieniali się trzej śpiewacy: Michael Volle w Złocie Renu, debiutujący w tej roli Ren茅 Pape, wzbudzający podziw oddającym tragiczny charakter postaci frazowaniem w Walkirii, oraz Terje Stensvold w Zygfrydzie. Bogactwem emocji i odcieni dramatycznych przykuwał uwagę duet kochank贸w-rodzeństwa w Walkirii: Simon O'Neill w roli Zygmunta i wyczulona na najdrobniejsze odcienie znaczeniowe tekstu Waltraud Meier jako Zyglinda, doskonała r贸wnież jako Waltrauta i druga z Norn w Zmierzchu bog贸w.
Mikhail Petrenko w podw贸jnej roli Hundinga i Hagena zrekompensował niedostatki głucho brzmiącego głosu eleganckim frazowaniem, wyrafinowaną artykulacją i wyrazistą interpretacją postaci. Świetny był też Peter Brunder w partii Mimego - żałosny, płaczliwy, ale mimo to nie groteskowy: wspinając się po rusztowaniach kuźni wykazał się r贸wnież sporymi umiejętnościami akrobatycznymi. Mniej interesująco wypadł Gerd Grochowski jako Gunther - nienaganny technicznie, pozbawiony jednak charakteru. Lance Ryan jako Zygfryd okazał się prawdziwym tenorem bohaterskim, choć nieco przesadził z ekspresją, przez co intonacja wymykała mu się czasem spod kontroli i w głosie było słychać zmęczenie. Nad wszystkimi śpiewakami, niczym bogini Wagnerowskiego imperium, g贸rowała Ir膷ne Theorin w roli Brunhildy - słuchaczy olśnił jej naturalnie brzmiący głos, bez śladu jakiegokolwiek wysiłku w emisji, bez żadnych usterek, zachwycający intensywnością i bogactwem ekspresyjnych odcieni.


Richard Wagner Der Ring des Nibelungen. Kierownictwo muzyczne: Daniel Barenboim, reżyseria: Guy Cassiers, scenografia: Enrico Bagnoli, kostiumy: Tim Van Steenbergen, projekcje wideo: Arjen Klerkx i Kurt D'Haeseeler, choreografia: Sidi Larbi Cherkaoui. Premiery poszczeg贸lnych części pełnego cyklu 17, 18, 20 i 22 czerwca 2013 w Teatro alla Scala w Mediolanie.
GIANLUIGI MATTIETTI tłumaczył: Krzysztof Kwiatkowski

ROK LVII • NR 16/17 • 4 SIERPNIA 2013

Mysz w Ruchu


ROK LVII • NR 16/17 • 4 SIERPNIA 2013


2013r - Terminarz nadsy砤nia materia丑w


Biblioteka narodowa
Oficjalna witryna banku PKO BP

  Wstecz  Do g髍y  Napisz do nas  DrukujSkomentuj

© 2006-2009 Biblioteka Narodowa