Muzyka wsp蟪czesna
Relacje
Opera
Historia
P硑ty
Archiwum Artyku硑 Ksią縦i P硑ty Autorzy Koncerty Prenumerata Reklamy i Og硂szenia Forum Kontakt
Relacje  Vivaldi i Carmignola

Muzyka Vivaldiego nie zawsze była tak znana i popularna, jak dzisiaj. Aż do początk贸w XX wieku dzieła weneckiego mistrza leżały w szufladach i archiwach, dopiero na fali wielkiego powrotu do muzyki dawnej zostały przywr贸cone do życia koncertowego. Wiele z nich to dziś przeboje muzyki klasycznej. W swoim czasie była to sztuka inspirująca, o czym świadczy fakt, iż sam Johann Sebastian Bach czerpał z utwor贸w Vivaldiego pomysły bądź traktował je jako materiał do nauki. Rudy Ksiądz wprowadził w mury kościoł贸w wielką dawkę energii, zawsze miał też na uwadze kwestie praktyczne: specyficzne rozplanowanie harmonii (m.in. długie odcinki figuracyjne oparte na jednym pionie) zdradza świadome wykorzystywanie pogłosu.
Koncert Capelli Cracoviensis w ramach cyklu "Theatrum Musicum", (Filharmonia Krakowska, 28 lipca) był połączony z promocją nowej płyty Vivaldi con moto (Deutsche Grammophone) i został zatytułowany Antonio Vivaldi - sinfonie e concerti. Liczba mnoga zastosowana do sinfonii była jednak pewnym nadużyciem, albowiem usłyszeliśmy tylko jedną Sinfonię C-dur (RV 111 - z opery Il Giustino - na skrzypce solo, smyczki i basso continuo) oraz cztery koncerty skrzypcowe, tudzież dwa Concerti a 4. Partie solowe we wszystkich utworach zabrzmiały w interpretacji Giuliana Carmignoli, jednego z najwyżej cenionych obecnie (na r贸wni z Fabio Biondim i Giovannim Antoninim) włoskich skrzypk贸w nurtu wykonawstwa historycznego.
Jego zwolennicy wyznają pogląd, że utwory dawnych kompozytor贸w winny być grane na kopiach bądź oryginałach instrument贸w z danej epoki, gdyż sprawą najważniejszą jest wierne odwzorowanie brzmienia tych dzieł. Przeciwnicy przywołują często argument, iż muzyka w takim wydaniu jest mało soczysta, a ponadto nie stroi. Koncert Capelli Cracoviensis obalał tę tezę - brzmienie zespołu określiłbym właśnie jako pełne, żywe, lekkie i błyskotliwe.
Trzyczęściowa Sinfonia C-dur to utw贸r o charakterze koncertującym, partia skrzypiec solo ma charakter głosu prowadzącego. Palce Carmignoli dokonywały na skrzypcach Stradivariusa (model Baillot 1732) wspaniałych, nierzadko zapierających dech w piersiach akrobacji (porywające allegra) bądź roztaczały niezwykły czar lirycznych melodii ogniw powolnych. Po tym smacznym aperitifie zabrzmiało Concerto a 4 d-moll (RV 128) na smyczki i basso continuo. Bogato ornamentowane melodie, pełne gamek i pasaży, przewijały się imitacyjnie przez partie rozmaitych instrument贸w, co podkreślało pierwiastek wirtuozowski.
Podobnie przedstawiało się drugie Concerto a 4 c-moll (RV 118), kt贸re rozpoczęło drugą część wieczoru. W koncertach solowych słuchacze mogli podziwiać zjawiskowy kunszt Giuliana Carmignoli, na kt贸ry składa się niezwykła technika smyczkowania, niepozostawiająca wątpliwości intonacja i wyjątkowa charyzma. Żywiołowo, wręcz dziarsko zabrzmiały Concerti C-dur (RV 187) oraz e-moll (RV 281). Wysoki poziom ekspresji podkreślał kontrast między skrajnymi częściami dzieł a lirycznymi ogniwami środkowymi (larga). Z kolei Concerti Es-dur (RV 254) i F-dur (RV 283) roztoczyły miękką aurę pastoralnych brzmień tonacji bemolowych, dość oryginalnych w kontekście muzyki barokowej.
W Koncercie Es-dur nastąpiła nieoczekiwana przerwa - soliście zerwała się struna i musiał zniknąć na chwilę z estrady; orkiestra zagrała w tym czasie środkową część Koncertu poczw贸rnego d-moll. Całość złożyła się na urzekający brzmieniami smyczk贸w, gorący (tak w temperaturze muzyki, jak powietrza) i niezwykły wiecz贸r, okraszony bisem w postaci finału Koncertu F-dur.
MACIEJ JABŁOŃSKI

ROK LVII • NR 18 • 1 WRZEŚNIA 2013

Mysz w Ruchu


ROK LVII • NR 18 • 1 WRZEŚNIA 2013


2013r - Terminarz nadsy砤nia materia丑w


Biblioteka narodowa
Oficjalna witryna banku PKO BP

  Wstecz  Do g髍y  Napisz do nas  DrukujSkomentuj

© 2006-2009 Biblioteka Narodowa